MAGTYMGULY
Bäş ıylda bir kitap eden işimiz‚
Gyzylbaşlar
gelip weıran eıledi.
Etrek etrapyna çozen duşmanyň
Içinden tapylyp akylly nöker‚
Şahyryň bäş ıylda ıazan diwanyn
İüzbaşydan gizlän bolaısa eger‚
Eger olja onup‚ dolanyp öıe‚
Nöker hat ıollaısa külli türkmene:
«Men‚ adamlar‚ täsin kitaba eıe‚
Äkidiň dözseňiz şunça kyrk müňe...»
Şonda kyrk müň iner kerweni döräp‚
Ileri tarapa öwirdi ıüzün.
Kyrk müň gyr at uçgun kimin çyçyrap‚
Sarsdyrdy Turanyň al-elwan düzün.
Jeıhun bilen Bahry-Hazar arasy‚
Ähli baılygyny kyrk müňe jemläp‚
Şol oňat nökeriň diıen parasyn
Işigniň öňüne dökerdi — emläk.
Deregne baı bordy kyrk esse beter‚
Güıjünden kyrk esse gaçardy betpäl.
Türkmen hiç duşmandan etmezdi heder‚
Hyrçyny dişlärdi ahmyrly Fettah.
Onsoň ıerden galkyp ähli Çingiz han‚
Sürübersin türkmen üste ordasyn‚
Şeıle bir oıuny görerdi duşman‚ —
Çingiz han niredesiň!
Orda niredesiň!
